Culture

Παιδεία και απαιδευσία

Γράφει ο δρ Δημήτρης Γκίκας 

Η Αναρχική Συλλογικότητα Ρουβικώνας άνοιξε «γραφείο» στη Φιλοσοφική Σχολή Αθηνών, εντός δηλαδή του χώρου μάθησης των φοιτητών, εντός ενός χώρου όπου, υποτίθεται, οι αυριανοί επιστήμονες επιμορφώνονται. Όμως, η Φιλοσοφική Σχολή έχει κι ένα ιδιαίτερο γνώρισμα: ως επί το πλείστον είναι το φυτώριο των αυριανών εκπαιδευτικών θεωρητικής εκπαίδευσης: Φιλολόγων, Ιστορικών, Ξενόγλωσσων εκπαιδευτικών. Είναι, επίσης ο πυρήνας της Φιλοσοφικής εκπαίδευσης στην Ελλάδα. Πολύ συμβολική, λοιπόν η κίνηση και με πολλαπλά μηνύματα: 

Α. Η Ελληνική Πολιτεία δεν συνιστά κράτος – αποτελεί μάλλον μια πολύ κακά οργανωμένη κοινότητα με ψήγματα πολιτειακής δομής. Η νυν κυβέρνηση, μάλιστα είναι φανερός «χορηγός» αναρχικών ιδεών και αντίστοιχων συλλογικοτήτων. 

Β. Η πολιτική ζωή στην Ελλάδα χαρακτηρίζεται από έναν, σχεδόν πρωτόγονο, φόβο απέναντι σε μορφές βίας που ασκούνται από κάποιες συλλογικότητες. Τον αποκαλώ πρωτόγονο, διότι συνηθιζόταν σε πρωτόγονες κοινωνίες, όπου το κράτος δικαίου δεν είχε ακόμα αναπτυχθεί και υπερίσχυε το δίκαιο του δυνατού ή, μάλλον, του πιο βίαιου τσαμπουκά – είτε σε επίπεδο προσωπικό, είτε σε επίπεδο συλλογικό. Κατά τα φαινόμενα, η Ελληνική κοινωνία, εδώ και αρκετά χρόνια είναι, ίσως, κοινωνία, αλλά πάντως όχι κράτος. 

Γ. Η εκπαίδευση – κατά συνέπεια και η Παιδεία – δεν τυγχάνει προφανώς καμίας ιδιαίτερης προστασίας από την πολιτεία (που, έτσι κι αλλιώς, δεν υπάρχει παρά μόνο στα χαρτιά). Πανεπιστήμια που αφήνονται να γίνονται άντρο ιδεών που δεν συνάδουν με κανένα πολιτειακό σύστημα – ούτε, βέβαια με τη δημοκρατία – είναι σημάδι ότι η Εκπαίδευση έχει αφεθεί στην τύχη της, με ό, τι αυτό συνεπάγεται για το μέλλον του κράτους και των παιδιών μας. 

Από πλευράς πολιτικής φιλοσοφίας, την οποία έχω σπουδάσει κι εξακολουθώ να μελετώ, πιστεύω ότι η θεωρία του Αναρχισμού συνιστά μια πολύ ενδιαφέρουσα μελέτη. Έχω, μάλιστα διδάξει πολλά σεμινάρια σχετικά με τον Αναρχισμό. Ο κεντρικός του πυρήνας είναι η πίστη ότι ο άνθρωπος, ως φύσει καλό ον, δεν χρειάζεται καμία «κυβέρνηση», γενικότερα καμία αρχή για να τα βρει με τον συνάνθρωπό του, άρα κάθε μορφή εξουσίας είναι απάνθρωπη. Έχω, όμως διαπιστώσει ότι οι περισσότεροι που ασχολούνται με αυτές τις «συλλογικότητες» είναι άτομα που απλώς ρέπουν προς τη βία και η Αναρχική θεωρία, κάποιες από τις μορφές της τουλάχιστον, «δικαιολογεί» τη χρήση βίας. Αυτός είναι και ο κύριος λόγος που την ασπάζονται. 

Δεν είναι της παρούσης μια περαιτέρω ανάλυση του Αναρχισμού. Ως εκπαιδευτικός, όμως θεωρώ ότι η παρουσία του «Ρουβικώνα» στη Φιλοσοφική Σχολή, και μάλιστα με τέτοιον ευθαρσή τρόπο που δείχνει ότι έχει επίγνωση της ατιμωρησίας και της «ανοχής» που επιδεικνύει απέναντί του ειδικά η νυν κυβέρνηση, δείχνει τη σοβαρή απαιδευσία που διέπει την πολιτική αρχή και, εν τέλει, ολόκληρο τον λαό. Έναν λαό που κάποτε χαρακτηρίστηκε για την ποιότητα της Παιδείας και του Πολιτισμού του.

Facebooktwittergoogle_plusredditpinterestlinkedinmail