22/05/2022

Geopolitics & Daily News

Global news on Economy, Security, Politics and more

Περί ουδετερότητας και άλλων φληναφημάτων ή αλλιώς πώς η εισβολή της Ρωσίας ωφελεί την Ελλάδα

Γράφει ο ιστορικός Παναγιώτης Γέροντας 

Η Ιστορία διδάσκει και ιδιαίτερα η Ιστορία του Τόπου μας. Θυμίζω ότι στα γεγονότα του Εθνικού Διχασμού (1915-1917) έχω ταχθεί εναντίον του Βενιζέλου. Πώς να συμπαθήσεις έναν πολιτικό που παραιτούμενος συνεχώς, μη προβάλλοντας παράλληλα και στέρεα επιχειρήματα στον βασιλέα περί της εντάξεως της Χώρας στην Αντάντ, προέκρινε την σκοπιμότητα έναντι της νομιμότητος; Ο Δημήτριος Γούναρης από την άλλη υποστήριζε την ουδετερότητα. Περίμενε να δει πώς θα εξελισσόταν ο πόλεμος για να διαλέξει πλευρά με γνώμονα την εθνική ανεξαρτησία και το εθνικό συμφέρον.

Πού έσφαλε ο Αχαιός πολιτικός; Το λάθος του ήταν ότι η Χώρα ως χώρα της Ακτογραμμής (Rimland) είναι δέσμια της γεωγραφίας της και πρέπει να ακολουθεί την Ναυτική Δύναμη, εν προκειμένω την Μ. Βρετανία. Ο Γούναρης ήταν τελικά «ευήθης», νεοελληνιστί «αγαθός». Πίστευε, όπως και οι Μήλιοι αιώνες πριν, ότι οι Μ. Δυνάμεις θα σέβονταν την ανεξαρτησία και την εθνική κυριαρχία της Ελλάδας. Αυτό δε συνέβη.

Η καταστροφή ολοκληρώθηκε το 1922. Όχι ότι οι Μ. Δυνάμεις δεν θα μεταστρέφονταν στο τέλος υπέρ του Κεμάλ. Ο βασιλιάς Κωνσταντίνος και ο Γούναρης όμως, ήταν τα τέλεια «κόκκινα πανιά» για να ακυρώσουν οι Αγγλογάλλοι κάθε ηθική υποχρέωση έναντι της συμμάχου Ελλάδας Στην συνέχεια, «τρέχοντας και δεν φθάνοντας» επιχείρησε να καταλάβει όλη την τεράστια περιοχή μέχρι την Άγκυρα. Το 1921 ο στρατηγικός νους Ιωάννης Μεταξάς τον είχε προειδοποιήσει ότι η εκστρατεία είχε αλλάξει χαρακτήρα και πλέον ήταν «πολιτική κατακτήσεως λαού µη εννοούντος να υποστή την κατάκτησιν». Όποιος με άλλα λόγια κυνηγά χίμαιρες, αποτυγχάνει. Με αυτό το δίδαγμα, η Ρωσία θα αποτύχει στο τέλος, όσο ισχυρότερη και να είναι της Ουκρανίας.

Πώς όμως η εισβολή της Ρωσίας ωφελεί τελικά την Ελλάδα;

Το τελευταίο διάστημα πριν την ρωσική εισβολή, παρακολουθήσαμε τις προσπάθειες της τουρκικής εξωτερικής πολιτικής στο να «διασπάσει» τις συμμαχίες και σχέσεις που έχτισε η Ελλάδα με σκοπό τη δημιουργία εξισορροπιστικής ισχύος απέναντι στον αναθεωρητικό γείτονα.

Από την εισβολή και μετά η Τουρκία δείχνει συνεχώς το πρόσωπο ενός επιτήδειου ουδέτερου. Ας αναρωτηθούμε: τί ακριβώς κερδίζει μέχρι τώρα η Τουρκία από όλο αυτό; Η Ελλάδα συνεχώς εξοπλίζεται και παράλληλα καθίσταται ένας σημαντικός ενεργειακός κόμβος για την Δύση καθώς και ένα συμμαχικό «hot – spot» για το ΝΑΤΟ.

Υπάρχει γενικά η αντίληψη ότι οι ξένοι είναι ηλίθιοι. Δεν είναι. Πληθαίνουν συνεχώς οι φωνές στις ΗΠΑ που κατακρίνουν την Τουρκία σε πολλά ζητήματα, όπως το θέμα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων για να πω ένα. Ακόμη και ο Ζελένσκι παραδέχθηκε ότι η στάση της Τουρκίας στο θέμα της Ουκρανίας είναι αντιφατική.

Η Τουρκία από την εποχή της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας είναι ειδική στην «βυζαντινή διπλωματία» του είμαι με όλους και με κανέναν. Αυτή η πολιτική έχει και ένα όριο. Όλο τον 19ο αιώνα η Οθωμανική Αυτοκρατορία πορευόταν έτσι αλλά στις αρχές του 20ου ήρθε η διάλυση. Ακόμη και πολύ πρόσφατα, το 1945, οι Δυτικοί και οι Σοβιετικοί αναγκάστηκαν να αναγνωρίσουν τις πολεμικές θυσίες της Ελλάδος στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο και να τής αποδώσουν τα Δωδεκάνησα που τα διεκδικούσε και η ουδέτερη Τουρκία.

Να μην παρεξηγηθώ, τα πράγματα δεν είναι αγγελικά πλασμένα, ούτε ρόδινα. Αυτό απέχει όμως από την ερντογανολαγνεία και την ηττοπάθεια. Ο Ερντογάν δεν είναι κανένας μεγάλος σκακιστής, όπως αποδείχθηκε ότι δεν ήταν και ο Πούτιν.

Όπως έχει πει και ο Dante Aliggeri: «Οι πιο καυτές θέσεις στην κόλαση είναι κρατημένες γι’ αυτούς που, σε καιρούς μεγάλης ηθικής κρίσης, διατηρούν ουδέτερη στάση».

Facebooktwitterredditpinterestlinkedinmail
2021 Copyright © All rights reserved - Geopolitics & Daily News | Newsphere by AF themes.
Πνευματική Ιδιοκτησία Geopolitics & Daily News - 2021