07/12/2022

Geopolitics & Daily News

Global news on Economy, Security, Politics and more

Ευχολόγια και πραγματικότητα

Γράφει ο ιστορικός Παναγιώτης Γέροντας 

 

Το τί θέλουμε να γίνει και το τί πρέπει να γίνει διαφέρει από αυτό που θα γίνει τελικά. Πολλοί θυμήθηκαν τον Kissinger λόγω της άποψής του ότι η Ουκρανία πρέπει να δώσει εδάφη στη Ρωσία για να τελειώσει ο πόλεμος. Η αλήθεια είναι ότι ο πόλεμος δεν θα τελειώσει διότι η αναμέτρηση στην Ουκρανία έχει αποκτήσει χαρακτήρα «αποφασιστικής μάχης».

 

Ο δυτικός τρόπος πολέμου έλκει την καταγωγή του από την Αρχαία Ελλάδα. Οι αρχαίοι ελληνικοί στρατοί έλυναν τις διαφορές τους συνήθως με μία μάχη αποφασιστικού χαρακτήρα. Η αρχαία ελληνική αντίληψη μάχης και συνακόλουθα πολέμου ήταν πολύ απλή. Επιλογή μέρους μάχης (συνήθως από τον πιο νοητικά προικισμένο στρατηγό, ο οποίος παράσερνε τον αντίπαλό του στο πιο ευνοϊκό για αυτόν έδαφος), στην συνέχεια παρατάσσονταν οι οπλιτικές φάλαγγες και στο τέλος ο νικητής έστηνε «τρόπαιο», ενώ ο ηττημένος αναγνώριζε την ήττα του.

Το παραπάνω συνέβαινε για οικονομικούς λόγους. Συνήθως μια πόλη κράτος (η κρατική οργάνωση των αρχαίων Ελλήνων) δεν είχε την ικανότητα μετά από μια δεινή ήττα να αναπληρώσει τις απώλειες. Χαρακτηριστική περίπτωση η κραταιά Σπάρτη η οποία μετά την μάχη των Λεύκτρων το 371π. Χ. , όταν και ηττήθηκε από τους Θηβαίους, δεν κατάφερε να αναπληρώσει τις απώλειες της ήττας. Παρ’ όλο που η Σπάρτη θα αποτελεί έναν δύσκολο αντίπαλο για πολλά χρόνια ακόμη, η περίοδος της κυριαρχίας της στην Ελλάδα θα λήξει μετά τα Λεύκτρα.

Με την εμφάνιση των μεγάλων κρατών με πρώτο το βασίλειο της Μακεδονίας, άρχισε να παίζει όλο και μεγαλύτερο ρόλο η «οικονομία του πολέμου». Οι μακροχρόνιες επιχειρήσεις και εκστρατείες απαιτούσαν μεταφορά υλικών, εφοδίων και πολεμοφοδίων. Ακόμη και ο Μ. Αλέξανδρος όμως διέλυσε την κραταιά Περσική Αυτοκρατορία με δύο σημαντικές αποφασιστικές μάχες, την μάχη στο Γρανικό ποταμό και στα Γαυγάμηλα.

Η νοοτροπία της αποφασιστικής μάχης θα περάσει δια μέσου της ρωμαϊκής εποχής και στον δυτικό τρόπο σκέψης. Είναι χαρακτηριστικό ότι πάγια αδυναμία των δυτικών στρατών είναι ο συνεχής ανταρτοπόλεμος από τους ντόπιους πληθυσμούς. Πολύ απλά η κατάληψη των κέντρων διοίκησης και ελέγχου του εχθρού δεν σημαίνει και την εξάλειψη της αντίστασης.

 

Αυτό που συμβαίνει στην Ουκρανία είναι μια τέτοιου είδους αποφασιστική μάχη. Οι ΗΠΑ έχουν λάβει ολοκληρωτικά και αμετάκλητα την απόφαση ότι η αποτυχία δεν είναι επιλογή. Ο Πούτιν πρέπει να πέσει, να ηττηθεί. Και σε αυτό υπάρχει ιστορικό παράδειγμα. Ο Ρωμαίος Μάρκος Πόρκιος Κάτων ο Τιμητής έλεγε, κάθε φορά που ολοκλήρωνε την αγόρευσή του στην Σύγκλητο: Ceterum (autem) censeo Carthaginem esse delendam (μτφρ: πέρα όλων των άλλων εκτιμώ ότι η Καρχηδόνα πρέπει να καταστραφεί).

Πέρα των ιδεολογικών -υπαρξιακών λόγων υπάρχουν και οι σαφείς γεωπολιτικοί. Οι ΗΠΑ δεν μπορούν να αφήσουν την Ρωσία να καταλάβει τα παραλιακά εδάφη της Ουκρανίας και να αποκτήσει εδαφική συνέχεια με την Υπερδνειστερία. Από την άλλη, ο Πούτιν θέλει να παρουσιάσει στο εσωτερικό του ακροατήριο μια νίκη με παράλληλη προώθηση των επιδιώξεων της χώρας του. Η αποτυχία της κατάληψης του Κιέβου δεν πρέπει να συνδυαστεί με αποτυχία κατάληψης της ανατολικής Ουκρανίας.

Για αυτό η Ρωσία τις τελευταίες ημέρες «τα δίνει όλα για όλα». Αν δει κανείς τους βομβαρδισμούς αλλά και τις κινήσεις των στρατευμάτων, οι Ρώσοι εφαρμόζουν την αρχή του πολέμου της συγκέντρωσης (concentration) με συνεχή ροή στρατιωτικής ισχύος σε ένα μέρος του μετώπου με πρωταρχικό σκοπό την περικύκλωση του Lysychansk. Οι Ουκρανοί με αυτό το σφυροκόπημα αργά ή γρήγορα, ίσως να το αντιμετωπίζουν ήδη, θα έχουν το σημαντικό πρόβλημα της λειψανδρίας. Τα εφόδια και τα πολεμοφόδια (όπως και οι πληροφορίες – μην το ξεχνάμε) θα συνεχίσουν να έρχονται από την Δύση, σε λίγο όμως, δεν θα υπάρχουν αρκετοί στρατιώτες για να τα χρησιμοποιήσουν.

Ακόμα και αν υποθέσουμε ότι οι πολεμικές επιχειρήσεις λήγουν, όταν οι Ρώσοι το αποφασίσουν, η ειρήνη θα είναι τόσο πρόσκαιρη που η νέα ανάφλεξη που θα υπάρξει θα πρέπει να θεωρηθεί ως επεισόδιο ενός πολέμου ( που ξεκίνησε το 2014 στην Κριμαία) και όχι ως πολλοί πόλεμοι. Το παραπάνω είναι εξόχως σημαντικό για την Δύση και για την Ρωσία. Είναι ο δρόμος χωρίς επιστροφή. Το μίσος μεταξύ Ρώσων και Ουκρανών θα είναι άσβεστο με την Ουκρανία να αποτελεί ένα σημαντικό όχημα αποσταθεροποίησης της Ρωσίας στο μέλλον. Λεφτά θα εισρεύσουν στην Ουκρανία και το δυτικό κομμάτι θα αναπτυχθεί ταχύτατα γενόμενο μια νέα «Δυτική Γερμανία», ενώ το ανατολικό κομμάτι θα γίνει μια αντίστοιχη «ανατολική Γερμανία». Η Ρωσία θα συνεχίσει να επιζητεί την Οδησσό και την κατάληψη όλου του παραλιακού τμήματος, ενώ οι ΗΠΑ την ανατροπή του Πούτιν.

Ας μην ελπίζουμε ο πόλεμος αυτός να λήξει σύντομα.

 

About Post Author

Facebooktwitterredditpinterestlinkedinmail
2021 Copyright © All rights reserved - Geopolitics & Daily News | Newsphere by AF themes.
Translate »
Geopolitics & Daily News Copyrights Reserved 2022