05/02/2023

Geopolitics & Daily News

Global news on Economy, Security, Politics and more

Η αμερικανική τύφλωση στις αρχές του αιώνα οδήγησε στη σημερινή ένταση της παγκόσμιας αναρχίας

28 May 2002 Meeting of the NATO-Russia Council at the level of Heads of State and Government Left to right: Prime Minister Silvio Berlusconi, Italy: President Vladimir Putin, Russian Federation and NATO Secretary General, Lord Robertson.

Γράφει ο ιστορικός Παναγιώτης Γέροντας 

Καθοριστικό σημείο καμπής της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής υπήρξε το τρομοκρατικό χτύπημα της 11ης Σεπτεμβρίου 2001. Τότε, οι ΗΠΑ αποφάσισαν να κηρύξουν τον πόλεμο σε μία κατάσταση, «την τρομοκρατία» αγνοώντας πλήρως το προφανές ότι η τρομοκρατία ως αντίπαλος είναι δύσκολο να οριστεί. Αυτή ακριβώς η ασάφεια του νέου εχθρού, οδήγησε τις ΗΠΑ σε μακροχρόνιες και κοστοβόρες πολεμικές επιχειρήσεις στο Ιράκ και στο Αφγανιστάν με πολλαπλές συνέπειες.

Πρώτον, αποξένωσαν τις ΗΠΑ από τον υπόλοιπο κόσμο και ιδιαίτερα από τις ευρωπαϊκές χώρες καθώς δεν ήταν δεδομένη η σύνδεση της τρομοκρατίας με την ανάγκη ανάληψης στρατιωτικής επιχείρησης εναντίον του Ιράκ. Η επακόλουθη ομολογία του πρωθυπουργού της Μ. Βρετανίας Τόνυ Μπλερ ότι τελικά ο Σαντάμ δεν διέθετε όπλα μαζικής καταστροφής μεγιστοποίησε το παγκόσμιο κλίμα δυσπιστίας προς τις ΗΠΑ.

Δεύτερον, η προσήλωση στον «πόλεμο κατά της τρομοκρατίας» τελικά απέτρεψε τις ΗΠΑ από το να σχεδιάσουν μία μακροπρόθεσμη στρατηγική για τα συμφέροντά τους.

Τρίτον, ο πόλεμος κατά της τρομοκρατίας οδήγησε σε ευκαιριακές συμμαχίες με χώρες που χρησιμοποίησαν αυτή τη ρητορική για τους δικούς τους σκοπούς. Ήταν χαρακτηριστική η αφέλεια των Αμερικανών που θεωρούσαν ότι η Ρωσία θα ήταν δυνατόν να ενταχθεί στο παγκόσμιο σύστημα ασφαλείας. Θυμόμαστε ίσως οι παλαιότεροι την περίφημη διακήρυξη της Ρώμης του 2002, όταν τα μέλη του ΝΑΤΟ υπέγραψαν με τον Πούτιν τη δημιουργία του κοινού συμβουλίου ΝΑΤΟ – Ρωσίας. Ο ίδιος ο Πούτιν τότε είχε δηλώσει: «Όλα τα κράτη γύρω από αυτό το τραπέζι αντιμετωπίζουν έναν κοινό εχθρό: τη διεθνή τρομοκρατία και το συμβούλιο αυτό δεν θα μείνει στα λόγια». Ο Πούτιν ως τρομοκράτες θεωρούσε τους Τσετσένους και ως «πόλεμο κατά της τρομοκρατίας» εννοούσε την ολοκληρωτική καταστροφή του Γκρόζνι. Με το ίδιο σκεπτικό, οι Τούρκοι βάφτισαν τους Κούρδους τρομοκράτες και οι Κινέζοι τους Ουιγούρους.

Τέταρτον, εθελοτυφλία στις ενδεχόμενες εσωτερικές αδυναμίες κρατών που εθεωρούντο «πυλώνες συνεργασίας». Τέτοιο κράτος ασφαλώς και είναι η Τουρκία. Οι ΗΠΑ παραγνώρισαν το ενδεχόμενο – αρκετά πιθανό ωστόσο, ιδιαίτερα όσο η ευρωπαϊκή προοπτική της Τουρκίας απομακρυνόταν – κατάληψης της εξουσίας από τους ισλαμιστές. Αυτό θα οδηγούσε αναπόφευκτα σε μια αποσκίρτηση της τουρκικής εξωτερικής πολιτικής από τις αμερικανικές επιταγές.

Τελικά (πέμπτο αλλά ουσιαστικά περικλείει όλα τα παραπάνω) οι ΗΠΑ στα χρόνια της αδιαφιλονίκητης ηγεμονίας τους προχώρησαν σε μονομερείς ενέργειες κηρύσσοντας τον πόλεμο σε μία κατάσταση προχωρώντας σε νέες επισφαλείς συμμαχίες υποβαθμίζοντας άλλες μακροχρόνιες και βασισμένες σε κοινές αξίες. Θυμόμαστε οι παλαιότεροι τη “σύγκρουση” της Ουάσιγκτον με τον τότε «γαλλογερμανικό άξονα» Παρισιού – Βερολίνου και την ανοησία της «συμμαχίας των Προθύμων». Επίσης στα καθ’ ημάς δεν μπορούμε παρά να είμαστε απογοητευμένοι (μέχρι σήμερα) από τη προνομιακή μεταχείριση της Τουρκίας, όταν η τελευταία έχει δείξει ότι δεν αποτελεί αξιόπιστο και φερέγγυο σύμμαχο.

Τα λάθη αυτής της τραγικής για την αμερικανική εξωτερική πολιτική περιόδου, συνεχίζονται ή έχουν επίδραση μέχρι τις ημέρες μας. Ο αντιαμερικανισμός είναι διάχυτος παγκοσμίως, η ΕΕ δίνει μάχες για ενεργειακή απεξάρτηση από τη Ρωσία, η Ρωσία επιχειρεί ανασυστήσει το αυτοκρατορικό της μεγαλείο, η Κίνα επιχειρεί να αμφισβητήσει την αμερικανική ηγεμονία, ενώ στα καθ’ ημάς η Τουρκία δρα ανεξέλεγκτη γελοιοποιώντας το ΝΑΤΟ. Παράλληλα, οι ΗΠΑ αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν άγαρμπα το Αφγανιστάν, ενώ άφησαν τους Κούρδους συμμάχους στις ορέξεις της Τουρκίας. Τέλος, η ίδια η αμερικανική κοινή γνώμη παρουσιάζεται κορεσμένη ζητώντας από την αμερικανική ηγεσία την προσήλωση στα εσωτερικά προβλήματα των ΗΠΑ και τη συνακόλουθη απομόνωση.

Στη κεντρική φωτογραφία: Σ.Μπερλουσκόνι, Βλ.Πούτιν και Τζ.Ρόμπερτσον (ΓΓ του ΝΑΤΟ) πριν τη «Διακήρυξη της Ρώμης»

 

About Post Author

Facebooktwitterredditpinterestlinkedinmail
2021 Copyright © All rights reserved - Geopolitics & Daily News | Newsphere by AF themes.
Translate »
Geopolitics & Daily News Copyrights Reserved 2023