05/02/2023

Geopolitics & Daily News

Global news on Economy, Security, Politics and more

Η γεωγραφία ως παράγοντας ισχύος: οι περιπτώσεις της Ελλάδος και της Κύπρου

Image by Freepik

 

 

Γράφει ο Παναγιώτης Γέροντας
Ιστορικός

Στα χρόνια που έρχονται, τόσο η Ελλάδα όσο και η Κύπρος καλούνται να χρησιμοποιήσουν τα νέα διεθνή δεδομένα με αυτοπεποίθηση επιχειρώντας να αποκομίσουν τα μέγιστα δυνατά οφέλη. Η διπλωματία αυτή είναι δυνατόν – αν όχι επιβεβλημένο – να στηριχθεί ιδιαίτερα στον γεωγραφικό παράγοντα. Το παρόν κείμενο επιχειρεί να αναδείξει τις σπάνιες ευκαιρίες που παρουσιάζονται για τον Ελληνισμό και σχετίζονται ακριβώς με τη νευραλγική θέση της Ελλάδος και της Κύπρου.

 

 

Είναι γεγονός ότι η κυπριακή διπλωματία μας έχει «βάλει τα γυαλιά» καθώς τόσο με την ένταξη της Κυπριακής Δημοκρατίας στην ΕΕ (με την καθοριστική συμβολή του αειμνήστου Γιάννου Κρανιδιώτη) όσο και με την ανακήρυξη ΑΟΖ και τις συμφωνίες με την Αίγυπτο και το Ισραήλ, ανέδειξε τη γεωγραφική σημασία της Κύπρου, ενώ ενίσχυσε τη γεωπολιτική της θωράκιση με την ύπαρξη ισχυρών οικονομικών παραγόντων στη περιοχή. Τονίζεται όμως ότι η μέγιστη αποτροπή επιτυγχάνεται με τις ισχυρές ένοπλες δυνάμεις και υποστηρίζεται ότι υπάρχει αδήριτη ανάγκη περαιτέρω στρατιωτικής και αεροναυτικής ενίσχυσης της κυπριακής νήσου.

Η Ελλάδα τα τελευταία χρόνια ακολουθεί. Με την ανάπτυξη του τουρκικού νεοθωμανισμού και τη συνακόλουθη ψύχρανση των σχέσεων της Τουρκίας με το Ισραήλ – μετά τα γεγονότα του Mavi Marmara – και της Αιγύπτου, η Ελλάδα άλλαξε τη μέχρι τότε στείρα πολιτική της και προσέγγισε το Ισραήλ και την Αίγυπτο. Μετά την απόπειρα πραξικοπήματος το 2016 στη Τουρκία, το περιβάλλον της γείτονος κατέστη προβληματικό για τους Αμερικανούς, οι οποίοι αναζήτησαν νέες βάσεις επιχειρήσεων. Η Σούδα υπήρχε ήδη, ενώ η Αλεξανδρούπολη αναδείχθηκε σε νέο σημαντικό «κόμβο» για τους Αμερικανούς.

Παράλληλα, ο ρωσοουκρανικός πόλεμος ανέδειξε νέες ευκαιρίες για την Ελλάδα και τη Κύπρο. Η ΕΕ αναζητεί νέους εναλλακτικούς τρόπους ενεργειακής τροφοδοσίας, ενώ οι Αμερικάνοι μέσω της Ρεβυθούσας διοχετεύουν LNG στην Ευρώπη. Παρουσιάζεται λοιπόν η σπάνια σύμπτωση η Ελλάδα και η Κύπρος να αποκτούν κομβική θέση τόσο σε θέματα ασφάλειας όσο και σε θέματα ενέργειας για τη Δύση.

Όσο δε για τους – δυστυχώς αρκετούς στη χώρα μας – λάτρεις του «ματσισμού» που επιδεικνύουν Πούτιν και Ερντογάν αλλά και του τουρκικού “ανατολίτικου παζαριού” (είμαι με όλους και με κανέναν, τα θέλω όλα και δεν δίνω τίποτα), αξίζει να υπομνησθεί ότι οι δυτικοί και ιδιαίτερα οι Αμερικανοί έχουν αντιληφθεί τον ρόλο της Τουρκίας. Είναι χαρακτηριστικές οι δηλώσεις του πρώην συμβούλου εθνικής ασφάλειας των ΗΠΑ Τζον Μπόλτον ότι η Τουρκία στον παρελθόν «blackmailed Europe by enabling refugee flows through Turkiye into neighbouring countries, all while meddling in the anarchy that prevails across Syria», ότι η παροχή drones στην Ουκρανία ήταν περισσότερο «a publicity stunt to advertise his drone program and shouldn’t obscure his continuing threats elsewhere», ενώ τόνισε τις δυσκολίες που θέτει στην ένταξη της Σουηδίας και της Φινλανδίας στο ΝΑΤΟ στο πλαίσιο μιας “αντι – κουρδικής εκστρατείας”. Τα παραπάνω δεν αναιρούν τους υφισταμένους τουρκικούς παράγοντες ισχύος (μεγάλη χώρα, πολύς πληθυσμός, γεωγραφική θέση κ.α.) αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι σε περίπτωση εναλλακτικών σχεδίων, η ύπαρξη και η όποια χρήση της Τουρκίας δεν θα τεθούν… εν αμφιβόλω. Άλλως τε την ίδια πολιτική εφάρμοζε και η Οθωμανική Αυτοκρατορία στις τελευταίες δεκαετίες της ύπαρξής της που καθυστέρησε αρκετά τον επερχόμενο διαμελισμό της.

Αποδεικνύεται τελικά ότι οι βάσεις της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής που συνίστανται στον σεβασμό του Διεθνούς Δικαίου, στην ευρωπαϊκή ταυτότητα της χώρας και στη σθεναρή υποστήριξη της εικόνας του σταθερού νατοϊκού συμμάχου, ωφελούν. Η ελληνική εξωτερική πολιτική δείχνει μια αξιοσημείωτη ανθεκτικότητα και συνέχεια από το 2010 και μετά επιδεικνύοντας σύνεση, ρεαλισμό και αποφυγή ακροβασιών. Οποιαδήποτε απόκλιση από τον ναυτικό χαρακτήρα της χώρας που ανήκει στην ακτογραμμή (Rimland), θα μπορούσε να θέσει σε σοβαρό κίνδυνο τα ελληνικά συμφέροντα χάνοντας ουσιαστικά αυτή τη σπουδαία ευκαιρία.

Για τη διπλωματική «οχύρωση» της χώρας εκφράζεται δηλαδή η άποψη ότι δεν χρειάζεται παρά εμβάθυνση της υφιστάμενης στρατηγικής, ενώ είναι επιβεβλημένη η συμφωνία όλων των κομμάτων στη συνέχιση αυτής της πορείας χωρίς παλινωδίες, πισωγυρίσματα και λαϊκισμούς.

 

About Post Author

Facebooktwitterredditpinterestlinkedinmail
2021 Copyright © All rights reserved - Geopolitics & Daily News | Newsphere by AF themes.
Translate »
Geopolitics & Daily News Copyrights Reserved 2023