Ο περιορισμός στο ανθρώπινο δυναμικό, η μεγαλύτερη πρόκληση για τη χώρα μας

Γράφει ο Δημήτριος Τσαϊλάς*


Από οποιαδήποτε πρόκληση που θα αντιμετωπίσει η Ελλάδα, ο περιορισμός στο ανθρώπινο δυναμικό μπορεί να είναι η μεγαλύτερη. Η Ελλάδα είναι έτοιμη να αναλάβει μια άνευ προηγουμένου ενίσχυση της άμυνας, αλλά σκοπεύει να το κάνει χωρίς να αυξήσει το μέγεθος των Ανθρωπίνων Πόρων. Η πραγματικότητα της συρρίκνωσης του πληθυσμού της Ελλάδας και οι παραδοσιακές προκλήσεις για την επίτευξη των στόχων πρόληψης, θα μπορούσαν να καταστήσουν αδύνατη οποιαδήποτε πραγματική ανάπτυξη. Εκτός από την εισαγωγή μεταναστών και την αφομοίωσή τους, η στρατηγική θα μπορούσε να βασίζεται σε διάφορες προσεγγίσεις για ανεύρεση ανθρωπίνων πόρων. Όπως  αύξηση της ηλικίας συνταξιοδότησης του προσωπικού, βελτίωση των συνθηκών για τις γυναίκες, αξιοποίηση αφυπηρετησάντων για εκπαίδευση και ανάπτυξη κινήτρων σε νέους. Αυτά τα βήματα είναι λογικά, δεδομένων των περιορισμών του ανθρώπινου δυναμικού, αλλά η αποτελεσματικότητα αυτών των λύσεων είναι ανοιχτή σε συζήτηση.

Με την κρίση υπογεννητικότητας σκεφτήκαμε πρώτα να αυξήσουμε τις ηλικίες συνταξιοδότησης και να αξιοποιήσουμε ακόμη και το γερασμένο προσωπικό σε θέσεις όπου η ικμάδα είναι ζητούμενο. Υπάρχει ο σκεπτικισμός ότι αυτές οι επιλογές αδυνατίζουν την ισχύ, γεγονός που επηρεάζει αρνητικά την ικανότητα της Ελλάδας να υποστηρίξει μια περιφερειακή έκτακτη ανάγκη, επειδή το ηλικιωμένο προσωπικό αντιμετωπίζει μεγαλύτερα προβλήματα υγείας και είναι πιθανότατα λιγότερο ικανό στην ενσωμάτωση νέων τεχνολογιών από τους νεότερους ομολόγους τους.

Μια άλλη σκέψη οδήγησε στη σύναψη συμβάσεων και ανάθεση σε ιδιωτικές εταιρείες που μπορεί να λειτουργεί σε καιρό ειρήνης, όπου μπορούμε να χρησιμοποιούμε υπηρεσίες μεταφοράς με πλοία ή αεροπλάνα για να διεξάγουν ασκήσεις ή αντιμετώπιση έκτακτων αναγκών για φυσικές καταστροφές, αλλά δεν είναι σαφές πόσο ρεαλιστική θα είναι η χρήση πολιτικών δυνατοτήτων σε μια κατάσταση μάχης.

Επίσης υπάρχει η ώθηση για εισαγωγή δυνατοτήτων σε μη στελεχωμένες πλατφόρμες που θεωρείται ως μερική λύση στο ζήτημα του ανθρώπινου δυναμικού, διότι και αυτά απαιτούν προσωπικό. Στην πραγματικότητα, δεδομένης της φύσης αυτών των πλατφορμών και της ενσωμάτωσης της τεχνητής νοημοσύνης, σε συνδυασμό με άλλα στοιχεία της στρατηγικής, συμπεριλαμβανομένης της αυξανόμενης κυβερνοασφάλειας, της εκπαίδευσης χειριστών για μη στελεχωμένες πλατφόρμες, της ανάπτυξης πλοίων με πληρώματα που επικεντρώνονται στην άμυνα βαλλιστικών πυραύλων και της δημιουργίας μόνιμου κοινού επιχειρησιακού αρχηγείου διαφορετικού από το υπάρχον Μικτό Επιτελείο.

Η εύρεση επαρκούς προσωπικού μπορεί να αποδειχθεί ότι αποτελεί σημαντικό εμπόδιο για την επίτευξη των στόχων της στρατηγικής. Για παράδειγμα, σε σύγκριση με τις ελλείψεις ανθρώπινου δυναμικού σε μια μονάδα πεζικού, όπου τα καθήκοντα μπορούν να μετατοπιστούν σε άλλες μονάδες, οι ελλείψεις ανθρώπινου δυναμικού στο Πολεμικό Ναυτικό και την Πολεμική Αεροπορία θα μπορούσαν να μεταφραστούν σε προβλήματα επιχειρήσεων για πλοία και αεροπλάνα όταν αυτά τα σκάφη απαιτούν καθορισμένο αριθμό προσωπικού.

Αν και η Στρατηγική Εθνικής Άμυνας καταδεικνύει την αναγνώριση του προβλήματος του ανθρώπινου δυναμικού, δεν είναι σαφές πόσο αποτελεσματικές θα είναι οι προτεινόμενες λύσεις για την ανάπτυξη της πιο ισχυρής και αποτρεπτικής δύναμης που προβλέπουν τα έγγραφα. Εάν υπολείπονται, η εφαρμογή της στρατηγικής μάλλον είναι ανέφικτος.

 

*Ο Δημήτριος Τσαϊλάς είναι απόστρατος αξιωματικός του Πολεμικού Ναυτικού. Είναι επιστημονικός συνεργάτης και ερευνητής του Institute for National and International Security (INIS) και του Think Tank, Strategy International. Δίδαξε επί σειρά ετών στις έδρες Επιχειρησιακής Σχεδιάσεως καθώς και της Στρατηγικής και Ασφάλειας, σε ανώτερους Αξιωματικούς στην Ανώτατη Διακλαδική Σχολή Πολέμου.

Πρώτη δημοσίευση:Anixneuseis.gr 

Facebooktwitterredditpinterestlinkedinmail
Geopolitics & Daily News Copyrights Reserved 2023