Κάλεσμα σε δράση κατά των εθνικών συμφερόντων

Γράφει ο Γεώργιος Παπαπολυχρονίου 
Αναλυτής

Όλο και συχνότερα παρατηρείται το φαινόμενο όπου ξένες ΜΚΟ προσπαθούν να ασκήσουν εξωτερική πολιτική εντός της Ελλάδας. Φυσικά δεν αποτελεί νέο ότι πολλές ΜΚΟ αντί να λειτουργούν σύμφωνα με τον εκπεφρασμένο σκοπό τους, ουσιαστικά αποτελούν εργαλεία άσκησης εξωτερικής πολιτικής εκ μέρους κρατών, οργανισμών και εταιρειών.

Η ΜΚΟ που οργανώνει την διαμαρτυρία που φαίνεται στην κάτωθι εικόνα σε αρκετούς τουριστικούς προορισμούς της Ελλάδας εν μέσω τουριστικής περιόδου, είναι η Boycott, Divestment and Sanctions (BDS), ηγετικό στέλεχος, ένας εκ των ιδρυτών και εκπρόσωπος της οποίας είναι ο Omar Barghouti. Ο συγκεκριμένος είναι Παλαιστινιακής καταγωγής, ο οποίος γεννήθηκε στο Κατάρ και ακολούθως μεγάλωσε στην Αίγυπτο. Αν και ο Barghouti όπως και η BDS διακηρύττουν επίσημα ότι είναι εναντίον κάθε μορφής ρατσισμού, στην πραγματικότητα επιδίδονται συνεχώς σε μια αντισημιτική ρητορική όπως τονίζει και το NGO Μonitor, ένα παγκοσμίως αναγνωρισμένο ερευνητικό ίδρυμα που προωθεί τις δημοκρατικές αρχές και τη χρηστή διακυβέρνηση.

Σύμφωνα με το εν λόγω ίδρυμα, η BDS χρησιμοποιεί τακτικές political warfare εναντίον του Ισραήλ προκειμένου να το απομονώσει οικονομικά, πολιτικά και πολιτιστικά! Τακτικές παραπλάνησης και σκόπιμης παραπληροφόρησης (disinformation) αποτελούν βασικά εργαλεία της οργάνωσης. Σε πολλές περιπτώσεις προσπαθεί να συνδέσει το Ισραήλ με το καθεστώς Apartheid της Νοτίου Αφρικής, ξεχνώντας ότι το 21% των Ισραηλινών πολιτών είναι αραβικής καταγωγής. Αν και κανείς δεν μπορεί να αρνηθεί ότι υπάρχουν περιπτώσεις διακρίσεων, η συγκεκριμένη σύγκριση είναι τουλάχιστον άκυρη για όποιον έχει βασικές γνώσεις επί τέτοιων ζητημάτων. Ουσιαστικά επιχειρεί να παρουσιάσει μια διαμάχη που εδράζεται σε αντιτιθέμενους εθνικισμούς και εδαφικές διαφορές ως μια σύγκρουση που έχει φυλετική διάσταση, προβάλλοντας τους Εβραίους ως έχοντες μίσος κατά των Αράβων γενικώς και αδιακρίτως. Πάλι σε αυτή την περίπτωση, ξεχνάει βολικά ότι  Εβραίοι και Άραβες έχουν ζήσει αρμονικά για αιώνες, ενώ το Ισραήλ συνεργάζεται σε πολλά θέματα με μια σειρά αραβικών κρατών.

Αν και η ΜΚΟ ισχυρίζεται ότι είναι υπέρ της επιστροφής στην προ του 1967 κατάσταση, σύμφωνα με τους ιδεολογικούς ταγούς της ο πραγματικός σκοπός της είναι η καταστροφή του Ισραήλ ως εβραϊκού κράτους, δαιμονοποιώντας το Ισραήλ και απομονώνοντας το μέσω μιας επικοινωνιακής στρατηγικής που εργαλειοποιεί τα ανθρώπινα δικαιώματα και χρησιμοποιεί παραπλανητικές αναλογίες με το Apartheid. Όπως έγραφε το 2012 ο αυτοπροσδιοριζόμενος ως πρώην Μαρξιστής – Λενινιστής και νυν αναρχικός “ακτιβιστής”, As’ad AbuKhalil, “Δεν πρέπει να υπάρχει καμία αμφιβολία πάνω στο ζήτημα. Η δικαιοσύνη και η ελευθερία των Παλαιστινίων είναι ασύμβατες με την ύπαρξη του κράτους του Ισραήλ”.

Περισσότερα για την πραγματική φύση της DBS μπορεί να διαβάσει κάποιος στον ιστότοπο της NGO Monitor. ( https://ngo-monitor.org/key-issues/bds/funding-for-bds/?fbclid=IwY2xjawMBCehleHRuA2FlbQIxMABicmlkETBiZlJBOVJlZkd6MHdQUHZ4AR4KmiXzdmF_GrjLJOp1Vgw-2-xeheHfeFBQO-TJnZDl7tAmnYNVAR2Mp5dBQA_aem_sDfvYC03zSyhv5gU9UB1Kw#foundations )

Είναι περιττό να αναφερθεί ότι το παράρτημα της BDS στην Τουρκία έχει καταστεί βασικός «εταίρος» στο σχεδιασμό της Άγκυρας, προωθώντας τα συμπλέοντα συμφέροντα αυτής. Πάγια τακτική της Τουρκίας είναι η πάση θυσία αποτροπή συνασπισμών κρατών εναντίον αυτής και των σχεδίων της για ποδηγέτηση της ευρύτερης περιοχής. Η σύμπραξη των κρατών της Χερσονήσου του Αίμου κατά τον Α’ Βαλκανικό Πόλεμο αποτελεί παράδειγμα προς αποφυγή για την τουρκική εξωτερική πολιτική. Το «διαίρει και βασίλευε» είναι βασική αρχή λειτουργίας της Τουρκίας η οποία επιθυμεί να αντιμετωπίζει ξεχωριστά κάθε κράτος παρά ως μέρος μιας ευρύτερης συμμαχίας καθώς στη δεύτερη περίπτωση χάνει το συγκριτικό πλεονέκτημα της διαφοράς μεγέθους. Αυτός είναι και ο λόγος που διακαώς προσπαθεί να αποτρέψει την εμπλοκή της Ευρωπαϊκής Ένωσης στις ελληνοτουρκικές διαφορές.

Όπως έχει επισημανθεί πολλάκις, αυτή τη στιγμή το Ισραήλ αποτελεί το βασικότερο εμπόδιο στις τουρκικές ονειρώξεις. Η στρατηγική συνεργασία της Ελλάδας με την Κύπρο και το Ισραήλ και η προοπτική ένταξης και άλλων κρατών, θέτει εν αμφιβόλω τις ηγεμονικές επιδιώξεις της Άγκυρας. Είναι προφανές λοιπόν ότι προτεραιότητα της Άγκυρας στην παρούσα φάση είναι η απομόνωση του Ισραήλ και η πρόκληση εντάσεων στις σχέσεις μεταξύ αυτού και των εταίρων του. Εδώ μπαίνουν στο κάδρο διάφορες ΜΚΟ και λοιπές ύποπτες συλλογικότητες που δρουν ως εντολοδόχοι της Τουρκίας και μέσω μιας ψευδεπίγραφης αλληλεγγύης προσπαθούν να επηρεάσουν τις διάφορες κοινωνίες (μεταξύ αυτών και της Ελληνικής). Δεν τίθεται θέμα ανθρωπισμού εκ μέρους αυτών και είναι καιρός να αντιληφθούν όλοι τι γίνεται στα παρασκήνια. Ο ανθρωπισμός χρησιμοποιείται ως εργαλείο για την εξυπηρέτηση συμφερόντων, εξου και είναι μονομερής όπως αποδεικνύεται συνεχώς.

Στην Ελλάδα το παράρτημα της BDS διοργανώνει «ημέρες δράσης» με συνθήματα όπως “Not in our land” και “Not in our name”. Τα εύλογα ερωτήματα είναι «In whose land” και «In whose name”; Για να γίνει καλύτερα κατανοητό, μια ξένη ΜΚΟ μιλάει εξ ονόματος των Ελλήνων, τη στιγμή που παίζει το παιχνίδι μιας χώρας που απειλεί την εδαφική ακεραιότητα της Ελλάδας.

Το πόσο διακατέχεται από δημοκρατικές αξίες αυτή η οργάνωση φαίνεται εύκολα από μια επίσκεψη στον ιστότοπό της όπου σε μια ανακοίνωση καλεί σε ακύρωση της συμμετοχής της γνωστής καλλιτέχνιδας Γλυκερίας στο 3ο Φεστιβάλ Πλατανιών Μεσσηνίας, απλά γιατί η συγκεκριμένη δεν πειθάρχησε στις υποδείξεις κάποιων για το που και πότε πρέπει να δίνει συναυλίες. Καθίσταται σαφές λοιπόν ότι παρά τα λεκτικά πυροτεχνήματα τους, η τέχνη έχει σύνορα και η ελευθερία λόγου και πράξεων υφίσταται μόνο όταν συμβαδίζει με τις πεποιθήσεις τους.

Εν κατακλείδι, η ιδιότητα του πολίτη σε αντιδιαστολή με αυτή του υπηκόου, έχει την έννοια του συνδιαχειριστή της εξουσίας. Για να είναι σε θέση όμως κάποιος να ανταπεξέλθει σε αυτό το ρόλο, θα πρέπει να διαθέτει κριτική σκέψη και να γνωρίζει τι πραγματικά συμβαίνει ώστε να μη διαδραματίζει το ρόλο του χρήσιμου ηλίθιου σε έναν εν εξελίξει επικοινωνιακό πόλεμο, στο πλαίσιο γεωπολιτικών παιχνιδιών.

Δεν είναι θέμα συμπαθειών και αντιπαθειών, είναι πρωτίστως ζήτημα συμφερόντων. Όσοι δεν το αντιλαμβάνονται κινδυνεύουν να βρεθούν προ εκπλήξεων και θα συνειδητοποιήσουν τι εννοούσε ο Isaiah Berlin όταν έλεγε ότι «Ελευθερία για τους λύκους συχνά σημαίνει θάνατο για τα πρόβατα».