Το σενάριο της “πυρηνικής διάχυσης”: Η επόμενη μέρα μιας κατάρρευσης του ιρανικού καθεστώτος

Γράφει ο Αλέξανδρος Νίκλαν 

Ενώ η διεθνής κοινότητα εστιάζει στις αεροπορικές επιδρομές και τη στρατιωτική αποδυνάμωση της Τεχεράνης, ένας αόρατος και πολύ πιο επικίνδυνος εφιάλτης ελλοχεύει στα υπόγεια των πυρηνικών εγκαταστάσεων του Ιράν. Με ένα απόθεμα που αγγίζει τα 500 κιλά εμπλουτισμένου ουρανίου, το ερώτημα δεν είναι πλέον μόνο αν το Ιράν θα κατασκευάσει τη “βόμβα”, αλλά τι θα συμβεί αν το καθεστώς, νιώθοντας την ηγεσία του να κλονίζεται, αποφασίσει να χρησιμοποιήσει αυτό το υλικό ως εργαλείο ασύμμετρης διασποράς.

1. Η τακτική του “πυρηνικού κατακερματισμού”

Σε αντίθεση με το δόγμα της ΕΣΣΔ, όπου η διαρροή υλικού ήταν αποτέλεσμα αποσύνθεσης και διαφθοράς, στο Ιράν η διάχυση μπορεί να αποτελέσει επίσημη κρατική στρατηγική επιβίωσης.

• Πυρήνες IRGC: Η μεταφορά μικρών ποσοτήτων ουρανίου σε αυτόνομες ομάδες των Φρουρών της Επανάστασης, διασκορπισμένες σε μεγάλο γεωγραφικό εύρος (εντός και εκτός συνόρων), δημιουργεί έναν “μοχλό πίεσης” που είναι αδύνατον να εξουδετερωθεί με συμβατικά πλήγματα.
• Αδυναμία Εντοπισμού: Το ουράνιο, λόγω της χαμηλής ραδιενεργής του υπογραφής, μπορεί εύκολα να θωρακιστεί και να μεταφερθεί σε κοινά εμπορικά εμπορευματοκιβώτια, καθιστώντας το “αόρατο” για τα τυπικά συστήματα ανίχνευσης των λιμένων.