Γιατί οι σκληροπυρηνικοί του Ιράν στρέφονται ο ένας εναντίον του άλλου για τη συμφωνία με τις ΗΠΑ

Το Μνημόνιο Συναντίληψης (MOU) του Ιράν με τις Ηνωμένες Πολιτείες, το οποίο παρουσιάστηκε από ανώτατους αξιωματούχους ως διπλωματικό επίτευγμα και «νίκη», έχει αντ’ αυτού εκθέσει ένα από τα πιο ορατά συντηρητικά ρήγματα των τελευταίων ετών. Σκληροπυρηνικές φωνές αμφισβητούν πλέον ανοιχτά εάν η Τεχεράνη ανταλλάσσει τη στρατηγική της ισχύ με αβέβαιες εγγυήσεις.

Αυτό που αναμενόταν να συσπειρώσει το κυβερνών κατεστημένο μετά από μήνες συγκρούσεων, έχει προκαλέσει έναν παράλληλο πόλεμο αφηγημάτων μέσα στο ίδιο το σύστημα. Στα δύο άκρα του φάσματος βρίσκονται αξιωματούχοι που παρουσιάζουν τη συμφωνία ως μια ελεγχόμενη αποκλιμάκωση εντός των «κόκκινων γραμμών» του Ιράν, και υπερσυντηρητικές φωνές που προειδοποιούν για μια συγκαλυμμένη υποχώρηση, η οποία κινδυνεύει να επαναλάβει τα λάθη της πυρηνικής συμφωνίας του 2015 (JCPOA).

Το αποτέλεσμα είναι μια σπάνια στιγμή κατά την οποία η διαφωνία δεν περιορίζεται στη γνωστή κόντρα μεταξύ Μεταρρυθμιστών και Συντηρητικών, αλλά εξελίσσεται μέσα στο ίδιο το συντηρητικό οικοσύστημα — ανάμεσα στους ρεαλιστές διαχειριστές και τους ιδεολογικούς σκληροπυρηνικούς που βλέπουν τη διπλωματία με τις ΗΠΑ ως δομικά ύποπτη.