Βρετανία: η «απαγορευμένη» αλήθεια της έκθεσης Lowe, το ισλαμικό υπόβαθρο των βιαστών και η παραίτηση Starmer

Γράφει η Γιώτα Χουλιάρα

Η βρετανική πολιτική σκηνή συνταράσσεται από την ιστορική παραίτηση του Πρωθυπουργού Keir Starmer, μια εξέλιξη που τα συστημικά μέσα ενημέρωσης επιχειρούν να αποδώσουν αποκλειστικά σε εσωκομματικές ισορροπίες και εκλογικές απώλειες. Ωστόσο, πίσω από τις κουρτίνες του Westminster, ο πραγματικός καταλύτης της κατάρρευσης της κυβέρνησης των Εργατικών κρύβεται σε μια εκρηκτική κοινοβουλευτική αναφορά, η οποία έσπασε το τείχος της πολιτικής ορθότητας.

Η επίσημη κατάθεση της έκθεσης «The Rape Gang Inquiry Report»  στο Βρετανικό Κοινοβούλιο από τον βουλευτή Rupert Lowe, έφερε στο φως τις πιο σκοτεινές και συστηματικά αποσιωπημένες πτυχές της σύγχρονης βρετανικής κοινωνίας. Η έκθεση, βασισμένη σε μαρτυρίες θυμάτων (όπως η συγκλονιστική κατάθεση της επιζήσασας  Ella Hill και της Chloe)  ξεδιπλώνει ένα  δίκτυο σεξουαλικής εκμετάλλευσης ανηλίκων (Grooming Gangs) που δραστηριοποιείται σε τουλάχιστον 149 περιφέρειες του Ηνωμένου Βασιλείου.

Ως Geopolitics and Daily News, αναλύουμε τα σκληρά γεωγραφικά, δημογραφικά και πολιτισμικά δεδομένα αυτής της έκθεσης, εστιάζοντας στους δύο πυλώνες που το πολιτικό κατεστημένο της Βρετανίας αρνήθηκε πεισματικά να αγγίξει: τη δημογραφική σύνθεση των δραστών και τη θεολογική/ιδεολογική εργαλειοποίηση του Ισλάμ που συνέβαλαν στη νομιμοποίηση της κακοποίησης των θυμάτων στη συνείδηση των δραστών.

Τα κυριότερα σημεία της έκθεσης της επιτροπής για τις «Συμμορίες Βιασμών» (The Rape Gang Inquiry Report)

Η πρόσφατη έκθεση της ανεξάρτητης επιτροπής «The Rape Gang Inquiry Report», υπό την προεδρία του βουλευτή Rupert Lowe και τη συμμετοχή μελών όπως οι Esther McVey, Nick Timothy και Carla Lockhart, φέρνει στο φως της δημοσιότητας ένα από τα πιο σκοτεινά και εκτεταμένα σκάνδαλα στην ιστορία του Ηνωμένου Βασιλείου. Η έκθεση καταγράφει τη συστηματική στοχοποίηση, εκμετάλλευση και κακοποίηση νεαρών, ευάλωτων κοριτσιών (στη συντριπτική τους πλειονότητα λευκών Βρετανίδων) από οργανωμένα δίκτυα.

Ακολουθούν τα βασικότερα σημεία και τα συγκλονιστικά ευρήματα της έκθεσης:

1. Το μέγεθος και η γεωγραφική έκταση των εγκλημάτων

• Τουλάχιστον 250.000 Θύματα: Σύμφωνα με τα στοιχεία που παρουσιάστηκαν στην έκθεση, υπολογίζεται ως ελάχιστος αριθμός ότι τουλάχιστον 250.000 νεαρά κορίτσια έχουν πέσει θύματα επαναλαμβανόμενων βιασμών, ομαδικών βιασμών, εμπορίας ανθρώπων (trafficking), βασανιστηρίων, εξαναγκαστικών κυήσεων, αναγκαστικής ισλαμικής μεταστροφής και δια βίου ψυχικών και σωματικών τραυμάτων. Η έκθεση σημειώνει ότι ο πραγματικός αριθμός είναι πιθανότατα ακόμη υψηλότερος λόγω της συστηματικής υποαναφοράς τέτοιων εγκλημάτων.

• Εθνικό Αποτύπωμα: Οι συμμορίες αυτές δεν αποτελούσαν μεμονωμένα τοπικά φαινόμενα. Η δράση τους έχει επιβεβαιωθεί σε τουλάχιστον 149 τοπικές περιφέρειες, αριθμός που αντιστοιχεί σχεδόν στο 40% του συνόλου των διοικητικών περιφερειών του Ηνωμένου Βασιλείου.

2. Το δημογραφικό και πολιτισμικό προφίλ των δραστών

Σύμφωνα με τα στοιχεία της έκθεσης, ο πυρήνας αυτών των οργανωμένων δικτύων σε εθνικό επίπεδο αποτελείται κυρίως από άνδρες πακιστανικής και μουσουλμανικής καταγωγής. Η ανάλυση 264 καταδικών για υποθέσεις ομαδικής σεξουαλικής εκμετάλλευσης παιδιών κατά την περίοδο 2005–2017 έδειξε ότι το 84% (222 δράστες) ήταν νοτιοασιατικής καταγωγής, με τη συντριπτική πλειονότητα αυτών να είναι Πακιστανοί Μουσουλμάνοι. Αντίθετα, οι λευκοί δράστες αποτελούσαν το 7% και οι μαύροι το 8%.

Η έκθεση υπογραμμίζει τα εξής κρίσιμα δημογραφικά δεδομένα:

• Δυσανάλογη εκπροσώπηση: Ενώ η μουσουλμανική κοινότητα αντιπροσωπεύει περίπου το 6,5% και η πακιστανική κοινότητα το 2,1% του συνολικού πληθυσμού της Βρετανίας, το ποσοστό των καταδικασθέντων με χαρακτηριστικά μουσουλμανικά ονόματα σε τέτοιες υποθέσεις αγγίζει το 87% έως 90%. Ο Dr. Taj Hargey, ιμάμης της Ισλαμικής Συνάθροισης της Οξφόρδης, εκτιμά ότι το πραγματικό ποσοστό των μελών αυτών των συμμοριών που προέρχονται από μουσουλμανικό υπόβαθρο φτάνει το 95%.

• Διεύρυνση του φαινομένου: Παρόλο που οι ομάδες με περισσότερα από δέκα μέλη αποτελούνται σχεδόν αποκλειστικά από Πακιστανούς (όπως φάνηκε στις γνωστές υποθέσεις του Rotherham, του Rochdale και του Oxford), η έκθεση σημειώνει ότι το φαινόμενο δεν περιορίζεται σε μία μόνο εθνικότητα. Καταδίκες έχουν σημειωθεί και για ομάδες Μουσουλμάνων από τη Σομαλία, το Ιράν, τη Συρία, την Τουρκία και το Κουβέιτ.

• Η σημασία της ορολογίας: Η έκθεση ασκεί κριτική στη χρήση του γενικού όρου «Ασιάτες» (Asian) από τα μέσα ενημέρωσης και τους κρατικούς φορείς. Τονίζεται ότι μη μουσουλμανικοί ασιατικοί πληθυσμοί στη Βρετανία (όπως Ινδοί Σιχ, Ινδουιστές ή χριστιανοί από τις Φιλιππίνες) δεν έχουν καμία εμπλοκή σε αυτά τα αδικήματα, αλλά αντιθέτως έχουν υπάρξει και οι ίδιοι θύματα αυτών των συμμοριών.

Πολιτισμικοί μηχανισμοί και ο κώδικας της φατρίας

Η δυναμική αυτών των συμμοριών βασίζεται σε έναν αυστηρό πολιτισμικό κώδικα «τιμής και ντροπής» . Οι δράστες αντιμετώπιζαν τα μη μουσουλμανικά κορίτσια –ιδιαίτερα εκείνα της λευκής εργατικής τάξης– ως «περιουσιακά στοιχεία» διαθέσιμα για σεξουαλική χρήση, θεωρώντας τα κοινωνικά και ηθικά κατώτερα.

Ένας βασικός παράγοντας προστασίας των δραστών ήταν η εσωτερική αλληλεγγύη της κοινότητας. Λόγω της πίεσης για τη διατήρηση της δημόσιας εικόνας της ομάδας, οποιαδήποτε καταγγελία ή παροχή στοιχείων προς τις εξωτερικές αρχές (τις αρχές των «απίστων») θεωρούνταν πράξη προδοσίας, γεγονός που εμπόδιζε τη συνεργασία με την αστυνομία.

 Η θεολογική και ιδεολογική διάσταση (σελίδα 116)

Η έκθεση εξετάζει τη θεολογική αιτιολόγηση που χρησιμοποιούσαν οι δράστες, η οποία βασίζεται σε παρερμηνείες ή ακραίες εφαρμογές συγκεκριμένων ισλαμικών δογμάτων. Αναφέρονται τουλάχιστον οκτώ θεολογικές πτυχές που συνέβαλαν στη νομιμοποίηση της κακοποίησης στη συνείδηση των δραστών:

• Το δόγμα της μουσουλμανικής ανωτερότητας : Βασισμένο σε μια ιεραρχική ανάγνωση ιερών κειμένων, το δόγμα αυτό τοποθετεί τους πιστούς σε πλεονεκτική θέση έναντι των μη μουσουλμάνων. Τα θύματα ανέφεραν ότι κατά τη διάρκεια των κακοποιήσεων δέχονταν λεκτικές επιθέσεις με φυλετικά και θρησκευτικά σλόγκαν (όπως «white trash» ή «kuffar»/άπιστοι), με τους δράστες να υποστηρίζουν ότι η τιμωρία τους ήταν δικαιολογημένη επειδή δεν ακολουθούσαν τους ισλαμικούς κανόνες.

• Η αρχή Al-Wala’ wa-l-Bara’ (πίστη και αποκήρυξη): Η αρχή αυτή επιτάσσει την απόλυτη αφοσίωση και αγάπη προς τους ομόδοξους και την απόρριψη ή εχθρότητα προς τους μη πιστούς. Αυτός ο διαχωρισμός «Εμείς και οι Άλλοι» διευκόλυνε την απανθρωποποίηση των θυμάτων.

• Θεσμοί του ιεροδικείου (Sharia) και γάμος: Καταγράφηκαν περιπτώσεις όπου οι δράστες εξανάγκαζαν τα θύματα σε ισλαμικές τελετές γάμου (Nikah) προκειμένου να «νομιμοποιήσουν» την εκμετάλλευση στα μάτια της κοινότητάς τους ή για την εξασφάλιση άδειας παραμονής. Χαρακτηριστική είναι η μαρτυρία θύματος («Sarah») που εξαναγκάστηκε σε γάμο από ιμάμη, ενώ στη συνέχεια ο δράστης τη χώρισε χρησιμοποιώντας την τριπλή προφορική δήλωση διαζυγίου (Talaq) της Σαρία.

3. Η μέθοδος δράσης

• Η διαδικασία ακολουθούσε ένα συγκεκριμένο μοτίβο: Ενήλικες άνδρες προσέγγιζαν ευάλωτα κορίτσια ακόμη και από την ηλικία των 11 ετών, παρέχοντάς τους αρχικά προσοχή, δώρα, αλκοόλ και ναρκωτικά.

• Στη συνέχεια, τα κορίτσια μεταφέρονταν με ταξί από τις πύλες των σχολείων ή τα κέντρα πρόνοιας σε σπίτια, ξενοδοχεία και διαμερίσματα, όπου υφίσταντο ομαδικούς βιασμούς, βιντεοσκοπούνταν για εκβιασμό, ενώ σε ορισμένες ακραίες περιπτώσεις εξαναγκάζονταν σε θρησκευτικούς γάμους (Sharia) ή μεταφέρονταν ακόμα και στη Μέση Ανατολή.

• Πολλά κορίτσια έμεναν έγκυες σε παιδική ηλικία, οδηγούμενες σε αποβολές λόγω τραυμάτων ή σε εξαναγκαστικές αμβλώσεις.

4. Η καταστροφική αποτυχία των κρατικών θεσμών

Η έκθεση καταγγέλλει ότι οι κρατικοί θεσμοί απέτυχαν παταγωδώς να προστατεύσουν τα παιδιά, συχνά λόγω πολιτικής ορθότητας και του φόβου μήπως κατηγορηθούν για ρατσισμό.

• Αστυνομία: Αγνοούσε τις επανειλημμένες αναφορές, αντιμετώπιζε τα θύματα ως «κοινές πόρνες» αντί για κακοποιημένα παιδιά, κατέστρεφε αποδεικτικά στοιχεία και άφηνε ελεύθερους υπόπτους με εγγύηση. Σημειώνονται επίσης αναφορές για διαφθορά και συγκάλυψη σε ανώτατα κλιμάκια.

• Κοινωνικές Υπηρεσίες & Πρόνοια: Υπονόμευαν τους προστατευτικούς γονείς που προσπαθούσαν να σώσουν τα παιδιά τους, έκλειναν φακέλους παρά τις σαφείς ενδείξεις εκμετάλλευσης και τοποθετούσαν ανήλικα κορίτσια σε κρατικές δομές  που ήταν πασίγνωστες ως «κέντρα δράσης» και στρατολόγησης των συμμοριών. Παράλληλα, υπήρξαν αντίποινα και εκφοβισμοί εναντίον πληροφοριοδοτών.

• Σύστημα Υγείας (NHS): Το ιατρικό προσωπικό κατέγραφε σοβαρά γεννητικά τραύματα, αφροδίσια νοσήματα σε παιδιά 13 ετών, εγκυμοσύνες από βιασμό και απόπειρες αυτοκτονίας, αλλά επέστρεφε τα παιδιά πίσω στους κακοποιητές τους το ίδιο βράδυ, χωρίς να ενεργοποιεί τα πρωτόκολλα προστασίας ανηλίκων.

• Εκπαίδευση & Μεταφορές: Τα σχολεία έβλεπαν μεγαλύτερους άνδρες να περιμένουν τα κορίτσια στις πύλες αλλά συχνά απέβαλλαν τα ίδια τα θύματα αντί να τα προστατεύσουν. Οι αρχές αδειοδότησης ταξί συνέχιζαν να ανανεώνουν τις άδειες οδηγών που αποτελούσαν την εφοδιαστική αλυσίδα των δικτύων κακοποίησης.

   

  Η έκθεση καταλήγει στο συμπέρασμα ότι η τραγωδία αυτή διογκώθηκε λόγω της συστηματικής αποτυχίας των βρετανικών θεσμών (αστυνομία, κοινωνικές υπηρεσίες, τοπική αυτοδιοίκηση). Ο φόβος της κατηγορίας για «ρατσισμό» ή «ισλαμοφοβία», καθώς και η ανάγκη προστασίας των εκλογικών ισορροπιών σε περιοχές με έντονο το μεταναστευτικό στοιχείο, οδήγησαν στην αποσιώπηση των καταγγελιών και στην αποτυχία προστασίας χιλιάδων ανήλικων κοριτσιών για δεκαετίες

   

5. Πολιτικές ευθύνες και συγκάλυψη

• Η έκθεση ασκεί δριμεία κριτική στο πολιτικό κατεστημένο και κυρίως στο Εργατικό Κόμμα (Labour Party), κατηγορώντας το ότι για χρόνια αρνιόταν τη διεξαγωγή δημόσιας έρευνας, υποβάθμιζε τα στοιχεία και απέκρυπτε τα δεδομένα για την εθνικότητα των δραστών, προκειμένου να διασφαλίσει την εκλογική υποστήριξη από συγκεκριμένες μουσουλμανικές κοινότητες.

• Κριτική ασκείται και στο Συντηρητικό Κόμμα, το οποίο, παρά τις αποδείξεις από περιοχές όπως το Rotherham, δεν επέβαλε την υποχρεωτική καταγραφή εθνοτικών δεδομένων ούτε προχώρησε σε πλήρη θεσμική κάθαρση.

• Ιδιαίτερη αναφορά γίνεται στο Λονδίνο, το οποίο χαρακτηρίζεται ως το «επίκεντρο της θεσμικής άρνησης», με τον δήμαρχο Sadiq Khan να κατηγορείται ότι διατηρεί ένα τείχος σιωπής γύρω από το φαινόμενο για ψηφοθηρικούς λόγους.

Συμπέρασμα

Η έκθεση καταλήγει στο ότι η κρατική αδράνεια επέτρεψε σε καθαρό κακό να μετασταθεί εις βάρος εκατοντάδων χιλιάδων παιδιών. Ο Rupert Lowe ζητά την άμεση αναμόρφρωση του συστήματος ποινικής δικαιοσύνης, την αυστηροποίηση των ποινών, τη θέσπιση ειδικού νόμου («Sammy’s Law») για την παραγραφή των ποινικών μητρώων των θυμάτων που εξαναγκάστηκαν σε παρανομίες από τις συμμορίες, την αυτόματη αφαίρεση πατρικών δικαιωμάτων από καταδικασμένους βιαστές και τη μαζική απέλαση ξένων δραστών.

Η παραίτηση Starmer

Η έκθεση Lowe δεν αποτελεί απλώς ένα δικαστικό ή αστυνομικό χρονικό. Είναι το ντοκουμέντο μιας θεσμικής σήψης που άγγιξε την κορυφή της βρετανικής εξουσίας.

Η κυβέρνηση των Εργατικών και προσωπικά ο Keir Starmer κατηγορούνται για μια εγκληματική «πολιτική σιωπή». Όπως καταγράφει η έκθεση, το Labour Party –ιδιαίτερα σε τοπικό επίπεδο– προτίμησε να θυσιάσει την ασφάλεια χιλιάδων παιδιών προκειμένου να διασφαλίσει τις εκλογικές του συμμαχίες με συμπαγή μουσουλμανικά μεταναστευτικά μπλοκ. Ο φόβος του πολιτικού κόστους και η παράλυση μπροστά στην κατηγορία του «ρατσισμού» ή της «ισλαμοφοβίας» οδήγησαν την αστυνομία, τις κοινωνικές υπηρεσίες και το NHS στο να αγνοούν συστηματικά τις καταγγελίες, να καταστρέφουν στοιχεία και να αντιμετωπίζουν τα ανήλικα θύματα ως «εκδιδόμενες με δική τους επιλογή».

Ακόμη και όταν ο Starmer αναγκάστηκε υπό πίεση να δεχθεί μια κρατική έρευνα, οι όροι εντολής σχεδιάστηκαν εσκεμμένα έτσι ώστε να αποκλείσουν οποιαδήποτε εξέταση των εθνοθρησκευτικών και δημογραφικών χαρακτηριστικών των δραστών.

Η παραίτηση του Keir Starmer σηματοδοτεί το τέλος μιας εποχής όπου η γεωπολιτική της εγχώριας ασφάλειας μπορούσε να θυσιάζεται στο βωμό της πολυπολιτισμικής ψευδαίσθησης. Η έκθεση «The Rape Gang Inquiry Report» αποδεικνύει ότι όταν ένα κράτος αρνείται να προστατεύσει τα πιο ευάλωτα μέλη του από εισαγόμενες πολιτισμικές παθογένειες λόγω ιδεολογικών αγκυλώσεων, η κοινωνική έκρηξη και η πολιτική κατάρρευση καθίστανται αναπόφευκτες. Για τη Μεγάλη Βρετανία, η διαχείριση της δημογραφικής και θρησκευτικής αλλοίωσης των κοινωνικών της ιστών δεν είναι πλέον μια θεωρητική συζήτηση, αλλά ζήτημα εθνικής επιβίωσης.