Η αμερικάνικη στρατηγική στον Περσικό Κόλπο και οι παγίδες

Όταν οι απειλές για βομβαρδισμούς αγγίζουν ακόμη και παραδοσιακούς εταίρους όπως το Ομάν, είναι σαφές ότι η αμερικανική αρχιτεκτονική ασφαλείας στη Μέση Ανατολή δοκιμάζεται σκληρά. Η στρατιωτική υπεροχή των ΗΠΑ παραμένει αναμφισβήτητη, όμως το πραγματικό ερώτημα είναι άλλο: Ποιο είναι το αληθινό κόστος της αποτροπής;

Η πρόσφατη απειλή του Αμερικανού προέδρου Ντόναλντ Τραμπ να βομβαρδίσει το Ομάν θα έπρεπε να ακούγεται παράξενη, ακόμη και ως αποτέλεσμα της μακροχρόνιας αντιπαράθεσης των ΗΠΑ με το Ιράν. Το Ομάν δεν είναι εντολοδόχος (proxy) του Ιράν. Είναι ένας μακροχρόνιος εταίρος ασφαλείας των ΗΠΑ και μία από τις λίγες κυβερνήσεις στις οποίες η Ουάσινγκτον βασίζεται τακτικά για να επικοινωνεί με την Τεχεράνη. Ωστόσο, καθώς οι διαπραγματεύσεις για τα Στενά του Ορμούζ βρίσκονται σε κρίσιμο σημείο, ο Τραμπ προειδοποίησε ότι το Ομάν θα μπορούσε να δεχθεί επίθεση αν σταθεί εμπόδιο στον δρόμο της Αμερικής. 

Το επεισόδιο αυτό αναδεικνύει ένα ευρύτερο πρόβλημα. Για περισσότερες από τέσσερις δεκαετίες, η Ουάσινγκτον έχει μετατρέψει τον Περσικό Κόλπο σε πλατφόρμα για την ανάσχεση του Ιράν και την επέκταση της αμερικανικής ισχύος. Αυτό το σύστημα έδωσε στις Ηνωμένες Πολιτείες στρατιωτικές βάσεις, πρόσβαση και στρατηγικό βάθος. Δημιούργησε επίσης υποχρεώσεις που πρέπει να υπερασπιστούν κάθε φορά που επανέρχεται η αντιπαράθεση.

Το ερώτημα δεν είναι πλέον αν οι Ηνωμένες Πολιτείες μπορούν να τιμωρήσουν το Ιράν. Μπορούν.

Το δυσκολότερο ερώτημα είναι αν αυτή η αρχιτεκτονική ασφαλείας εξακολουθεί να αυξάνει την αμερικανική επιρροή, όταν το κόστος υπολογίζεται σε όπλα, χρήμα, ενεργειακό ρίσκο και οικονομική πίεση στο εσωτερικό της χώρας.