Γιατί οι BRICS δεν αποτελούν ενιαίο αντιδυτικό μέτωπο
Σχεδόν από την ίδρυσή τους, το 2006, οι BRICS δέχονται κριτική ότι αποτελούν περισσότερο μια «λέσχη συζητήσεων» παρά έναν λειτουργικό οργανισμό. Ωστόσο, εάν η 18η Σύνοδος Κορυφής των BRICS αποτελεί ένδειξη για την κατεύθυνση που ακολουθεί το σχήμα, τότε φαίνεται πως έχει αποκτήσει νέα δυναμική — όχι ως μια συνεκτική εναλλακτική απέναντι στη δυτική τάξη πραγμάτων, αλλά ως ένας μηχανισμός μέσω του οποίου ετερόκλητα κράτη επιχειρούν να διαχειριστούν τις αναταράξεις που προκαλούν η αύξηση των δασμών, η συνεχής πίεση των κυρώσεων, οι πόλεμοι και ο κατακερματισμός των εμπορικών οδών.
Η Σύνοδος του Νέου Δελχί, που πραγματοποιήθηκε στις 12-13 Σεπτεμβρίου, συγκέντρωσε τους ηγέτες οκτώ από τα δέκα μέλη της ομάδας, μεταξύ των οποίων τους προέδρους του Ιράν και της Ρωσίας — δύο χώρες που βρίσκονται σε στρατιωτικές συγκρούσεις με τη Δύση ή με δυνάμεις που υποστηρίζονται από αυτήν.
Τόσο η Τεχεράνη όσο και η Μόσχα έχουν βρεθεί στο στόχαστρο εκστρατειών απομόνωσης υπό δυτική ηγεσία, γεγονός που προσέδωσε ιδιαίτερο συμβολισμό στην παρουσία των ηγετών τους.
Εξίσου αξιοσημείωτο ήταν ότι οι συμμετέχοντες συμφώνησαν σε κοινή διακήρυξη, διαμορφώνοντας μια ενιαία θέση σχετικά με τις στρατιωτικές συγκρούσεις, τις άμεσες απειλές και τους μελλοντικούς τομείς συνεργασίας.
Η διαδικασία σύνταξης του κειμένου ήταν δύσκολη — κυρίως εξαιτίας των σοβαρών διαφωνιών μεταξύ του Ιράν και των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων, χωρών που βρίσκονται σε αντίπαλες πλευρές της σύγκρουσης στη Μέση Ανατολή. Για τον λόγο αυτό, η διακήρυξη χρησιμοποιεί αμφίσημες διατυπώσεις και αποφεύγει να κατονομάσει συγκεκριμένες συγκρούσεις.
Παρά τις δυσκολίες, οι συμμετέχοντες κατόρθωσαν τελικά να ευθυγραμμίσουν τις θέσεις τους, διαψεύδοντας τις απαισιόδοξες προβλέψεις και ξεπερνώντας το σύνθετο γεωπολιτικό περιβάλλον που έχει διαμορφωθεί στην περιοχή του Περσικού Κόλπου.
Συναίνεση δεν σημαίνει στρατηγική ενότητα
