Η Μόσχα πήρε ένα φθηνό ιρανικό drone, το μετέτρεψε σε βιομηχανική πλατφόρμα πολέμου και χρησιμοποιεί τη νέα αεριωθούμενη γενιά του για να ανατρέψει την οικονομία της δυτικής αεράμυνας

Όταν τα πρώτα ιρανικής κατασκευής Shahed εμφανίστηκαν πάνω από την Ουκρανία το φθινόπωρο του 2022, ερμηνεύτηκαν κυρίως ως ένδειξη της αυξανόμενης εξάρτησης της Ρωσίας από την Τεχεράνη. Η Μόσχα, αδυνατώντας να διατηρήσει αποκλειστικά με εγχώρια μέσα τον ρυθμό των αεροπορικών επιθέσεών της, είχε στραφεί στο Ιράν για ένα σχετικά φθηνό όπλο μεγάλου βεληνεκούς.

Τέσσερα χρόνια αργότερα, η εικόνα είναι πολύ διαφορετική. Η Ρωσία δεν παραλαμβάνει απλώς ιρανικά drones. Τα παράγει μαζικά, τα τροποποιεί, τα εξοπλίζει με νέα συστήματα πλοήγησης και τα εντάσσει σε σύνθετα κύματα επιθέσεων μαζί με δολώματα, πυραύλους cruise και βαλλιστικούς πυραύλους.

Η νέα αεριωθούμενη γενιά των Geran —η ρωσική μετεξέλιξη της οικογένειας Shahed— δείχνει ότι η συνεργασία Ρωσίας και Ιράν έχει περάσει σε διαφορετικό στάδιο. Από την αρχική μεταφορά όπλων οδηγήθηκε στη συμπαραγωγή, στην ανταλλαγή τεχνογνωσίας και τελικά στην αμφίδρομη πολεμική μάθηση.

Αυτό αποτελεί και το κρίσιμο μάθημα για το ΝΑΤΟ. Η Συμμαχία εξακολουθεί να διαθέτει τεχνολογικά ανώτερα συστήματα αεράμυνας. Δεν είναι όμως βέβαιο ότι διαθέτει το κατάλληλο μείγμα όπλων, τα αναγκαία αποθέματα και τη βιομηχανική αντοχή για να αντιμετωπίζει χιλιάδες φθηνότερους στόχους επί εβδομάδες ή μήνες.