Guilfoyle, LNG και Ελλάδα: Ποιος κερδίζει από μια διαρροή που αλλάζει το παιχνίδι;

Η αμφισβητούμενη συνομιλία της Αμερικανίδας πρέσβειρας, η έρευνα της Wall Street Journal και η μάχη για τη νέα ενεργειακή αρτηρία της Ευρώπης. Γιατί η πραγματική ιστορία ίσως δεν βρίσκεται σε όσα ειπώθηκαν σε ένα ιδιωτικό δείπνο στην Αθήνα, αλλά στον έλεγχο των εμπορικών ροών που ξεκινούν από την Ελλάδα και μπορούν να τροφοδοτούν επί δεκαετίες την Κεντρική και Ανατολική Ευρώπη.

Υπάρχουν δημοσιογραφικές αποκαλύψεις στις οποίες το σημαντικότερο ερώτημα είναι εάν αυτό που αποκαλύπτεται συνέβη πραγματικά. Υπάρχουν, όμως, και περιπτώσεις στις οποίες, χωρίς να υποχωρεί καθόλου η ανάγκη επιβεβαίωσης του γεγονότος, εξίσου σημαντικό γίνεται ένα δεύτερο ερώτημα: γιατί η συγκεκριμένη πληροφορία εμφανίζεται τη συγκεκριμένη χρονική στιγμή και ποια αποτελέσματα προκαλεί από τη στιγμή που εισέρχεται στον δημόσιο χώρο;

Η υπόθεση της Αμερικανίδας πρέσβειρας στην Αθήνα, Kimberly Guilfoyle, ανήκει σε αυτή τη δεύτερη κατηγορία.

Στις 25 Σεπτεμβρίου η Wall Street Journal δημοσίευσε μια εκτενή ερευνητική εργασία των Rebecca Ballhaus, Dana Mattioli, Joe Parkinson και Drew Hinshaw για τις δραστηριότητες της Guilfoyle στα Βαλκάνια και, κυρίως, για τον ασυνήθιστα κεντρικό ρόλο που εμφανίζεται να έχει αποκτήσει δίπλα της ο Ελληνοαμερικανός Christos Marafatsos, ένας άνθρωπος που δεν αποτελεί μέλος της αμερικανικής διπλωματικής υπηρεσίας αλλά λομπίστας της AKTOR και ο οποίος, σύμφωνα με την εφημερίδα, είχε τόσο συχνή παρουσία σε επαφές της πρέσβειρας ώστε ορισμένοι ξένοι αξιωματούχοι θεωρούσαν ότι ήταν προσωπάρχης της.

Η WSJ αναφέρει ακόμη ότι η AKTOR είχε καταβάλει στον Christos Marafatsos 160.000 δολάρια έως τον Ιούνιο για δραστηριότητα lobbying που περιλάμβανε επαφές με το State Department, το Department of Energy και το Executive Office of the President.

Μέσα, όμως, σε αυτή την έρευνα υπήρχε μια πολύ πιο εκρηκτική πληροφορία. Η εφημερίδα περιέγραψε ένα ιδιωτικό δείπνο στην Αθήνα τον Μάρτιο του 2026, στη διάρκεια του οποίου η Guilfoyle φέρεται, στο πλαίσιο συζήτησης για την επικείμενη τότε πτώση της κυβέρνησης του Ilie Bolojan στη Ρουμανία, να έκανε μια δήλωση που μπορούσε να εκληφθεί ως ισχυρισμός ότι η Ουάσιγκτον είχε τη δυνατότητα να προκαλεί πολιτικές ανατροπές και σε άλλες χώρες.

Το περιστατικό δεν συνοδεύεται από δημόσια ηχογράφηση ή πρακτικά, ενώ η περιγραφή της συνομιλίας αμφισβητήθηκε από την πλευρά της Guilfoyle. Επιπλέον, άνθρωπος που δήλωσε ότι βρισκόταν στο συγκεκριμένο δείπνο υποστήριξε αργότερα ότι δεν υπήρξε απειλή κατά της Ελλάδας, ενώ και η ελληνική κυβέρνηση αρνήθηκε ότι τέθηκε ποτέ τέτοιο ζήτημα.

Επομένως, η ακριβής συνομιλία παραμένει αμφισβητούμενη και θα ήταν δημοσιογραφικά λανθασμένο να χρησιμοποιηθεί ως αποδεδειγμένο γεγονός πάνω στο οποίο θα οικοδομηθεί μια ολόκληρη θεωρία. Αυτό, όμως, δεν εξαφανίζει το πραγματικό πρόβλημα. Γιατί η σημαντικότερη πληροφορία που περιέχει η έρευνα της Wall Street Journal μπορεί τελικά να μην είναι τι ειπώθηκε σε εκείνο το δείπνο. Μπορεί να είναι το δίκτυο συμφερόντων που αποκαλύπτεται γύρω από το αμερικανικό LNG και την Ελλάδα.