26/07/2021

Geopolitics & Daily News

Global news on Economy, Security, Politics and more

Η αποτυχημένη εκστρατεία απελευθέρωσης της Χίου (Οκτώβριος 1827 – Μάρτιος 1828)

4.1.2

 

Γράφει ο ιστορικός Παναγιώτης Γέροντας

 

Μέσα στις προσπάθειες των Ελλήνων για απελευθέρωση όσο περισσοτέρων εδαφών από τους εχθρούς προκειμένου αυτές να είναι διεκδικήσιμες διπλωματικά από το μελλοντικό ελληνικό κράτος, ήταν και η ατυχής επιχείρηση της Χίου. Η εκστρατεία αυτή είχε υποκινηθεί και αναληφθεί οικονομικά από τους Χίους της Σύρου, ενώ είχε συναινέσει και η Αντικυβερνητική Επιτροπή, πριν από τον Καποδίστρια, στέλνοντας εκεί σώμα τακτικού στρατού υπό τον Φαβιέρο, Γάλλο φιλέλληνα και πολιτικό. Αυτός ήρθε στην Ελλάδα το 1825 και επιδόθηκε στη συγκρότηση τακτικού στρατού. Μετείχε μάλιστα ως επικεφαλής σε πολλές μάχες του Αγώνα. Το μεγαλύτερο κατόρθωμά του ήταν η είσοδός του μαζί με 500 άνδρες φορτωμένους με πυρίτιδα στην πολιορκούμενη από τον Κιουταχή Ακρόπολη.

Η εκστρατεία στη Χίο ήταν εκ των πραγμάτων καταδικασμένη, διότι αφενός ούτε η Ελληνική Κυβέρνηση ούτε οι Χίοι διέθεταν τα απαιτούμενα οικονομικά μέσα για την εκστρατεία και αφετέρου, υπήρχαν προβλήματα εφοδιασμού των ελληνικών δυνάμεων. Αντίθετα, οι Οθωμανοί είχαν εύκολο εφοδιασμό από τα μικρασιατικά παράλια.

Παρ’ όλα αυτά, ο Φαβιέρος κατάφερε με νίκες να κλείσει τους Οθωμανούς στο φρούριο του νησιού. Ο Καποδίστριας έστειλε εφόδια και πολεμοφόδια για τους στρατιώτες, ονόμασε τον Φαβιέρο Έκτατο Επίτροπο της Κυβερνήσεως κατά την νήσον Χίον και τέλος, διέταξε τον ναύαρχο Μιαούλη μετά την καταστολή της πειρατείας να πλεύσει μαζί με τον Κανάρη στη Χίο προς ενίσχυση των ελληνικών δυνάμεων. Εν τω μεταξύ, η κατάσταση στο ελληνικό στρατόπεδο χειροτέρευε λόγω του ότι η Επιτροπή των Χίων σταμάτησε να πληρώνει. Ο Φαβιέρος κατάφερε να συγκρατήσει την κατάσταση, μέχρι την εμφάνιση οθωμανικού στολίσκου αποτελούμενου από 5 πλοία υπό τη διοίκηση του ναυάρχου Ταχήρ-πασά. Αργότερα, προστέθηκε σε αυτά ένα δίκροτο και μια κορβέτα.

Ύστερα από ναυμαχία διάρκειας μίας ώρας, τα ευρισκόμενα στην περιοχή δύο ελληνικά πλοία, το ένα με κυβερνήτη τον Παπανικολή και το άλλο με κυβερνήτη τον Κολαντρούτσο, αναγκάστηκαν να αποχωρήσουν. Τα οθωμανικά πλοία κατευθύνθηκαν στο Τσεσμέ, παρέλαβαν από εκεί πλοιάρια με 3000 περίπου στρατιώτες και προσπάθησαν να διενεργήσουν απόβαση, η οποία απέτυχε με πολλές απώλειες. Ο τρόμος που προκάλεσε η θέα του εχθρικού στόλου και το γεγονός ότι η Επιτροπή των Χίων, δεν πλήρωνε όχι μόνο τους μισθούς, αλλά ούτε και την καθημερινή σίτιση, άρχισαν να προκαλούν μαζικές λιποταξίες στον ελληνικό στρατό. Κατέφθασε στην περιοχή και το δίκροτο Ελλάς με τον Μιαούλη, ο οποίος έτρεψε σε φυγή τον οθωμανικό στολίσκο μέχρι τη Μυτιλήνη, κανονιοβόλησε το φρούριο και προς στιγμήν φάνηκε κάποια ελπίδα αίσιου τέλους. Οι λιποταξίες όμως ήταν πάρα πολλές κι έτσι, αποφασίστηκε η εκκένωση του νησιού από τις ελληνικές δυνάμεις με τη βοήθεια του δικρότου Ελλάς και πολλών άλλων πλοίων. Ύστερα από την αποχώρηση των ελληνικών στρατιωτικών τμημάτων, ευτυχώς δεν έγιναν διωγμοί του ελληνικού πληθυσμού.

 

 

Σημείωση: Στη προσωπογραφία ο Γάλλος φιλέλληνας Κάρολος Φαβιέρος (Charles Nicolas Fabvier),Εθνικό και Ιστορικό Μουσείο.Ο Κάρολος Φαβιέρος (Charles Nicolas Fabvier) (Ποντ α Μουσόν, 1783 – Μπωσέν, 1855) ήταν Γάλλος φιλέλληνας στρατηγός και διοικητής του τακτικού στρατού της Ελλάδας κατά την Ελληνική Επανάσταση του 1821. Θεωρείται ο ικανότερος και ο πλέον αγαπητός από όλους τους φιλέλληνες αξιωματικούς που αγωνίσθηκαν στο πλευρό των Ελλήνων επαναστατών, στο διάστημα από το 1823 έως το 1828. Φορούσε φουστανέλα και στο κεφάλι έφερε σαρίκι, παρόμοιο εκείνων που φορούσαν οι στρατηγοί Νικηταράς και Μακρυγιάννης και γενικά είχε προσαρμοσθεί στη ζωή των αγωνιστών τόσο πολύ, ώστε κανείς, όταν τον έβλεπε, δεν ήταν δυνατό να αντιληφθεί πως δεν ήταν Έλληνας.

 

 

 

Facebooktwitterredditpinterestlinkedinmail